Rodzice gejów i lesbijek

Dawniej popularne były teorie, mówiące iż przyczyną homoseksualizmu są różnego rodzaju anomalie w relacjach rodzice-dziecko w okresie preedypalnym (tzn. w czasie pierwszych 3 lat życia). Twierdzono, że rodzice w dużym stopniu odpowiadają za orientację seksualną dzieci. Dziś wiemy, że nie jest to prawdą.

Poza tym szalenie trudno byłoby znaleźć cechy wyróżniające takich rodziców. Matki homoseksualistów miały być albo nadopiekuńcze, albo za mało opiekuńcze dla swoich pociech; podobnie ojcowie mieli być zbyt surowi, albo też zbyt łagodni, nieobecni. Z wyjątkiem chodzących ideałów te określenia można dopasować do wszystkich rodziców - również rodziców osób homoseksualnych.

Także dziś rodzice, których dzieci ujawniły im swoją homoseksualną orientację, czy tacy którzy dowiedzieli się o tym przypadkiem,  niekiedy są zszokowani. Choć wiedzieli o istnieniu gejów i lesbijek, nie spodziewali się, że będą musieli się zmierzyć z tym problemem osobiście. Kiedy minie szok, zaczyna się dla nich następny etap - analizowanie dzieciństwa i okresu dorastania swoich dzieci, doszukiwanie się błędów wychowawczych. Niektórzy rodzice czują się winni orientacji swoich dzieci. Lustrują otoczenie i  szukają „podejrzanych”, którzy mogli uwieść, zmanipulować - sprowadzić syna, czy córkę na „złą drogę”. Czasem czują złość, a czasem niechęć. Mogą także nie przyjmować zaistniałej sytuacji do wiadomości, przekonywać siebie, że dzieciom trzeba wszystko wytłumaczyć, zaprowadzić do specjalisty - i wszystko przejdzie, wróci do „normy”. Rodzice mogą po prostu nie wiedzieć, co robić i jak się zachować. Trwa to czasem latami. Przede wszystkim czują się w tych chwilach samotni. Wstydzą się rozmowy na ten temat nawet z najbliższymi przyjaciółmi. Nie mają z kim porozmawiać o swoich odczuciach ani wymienić się doświadczeniami.