Kobiecy wytrysk

Opisy tego zjawiska znajdują  się już w Kamasutrze. Pisali o nim także Galen i Arystoteles. Arystoteles twierdził np. że kobiety i mężczyzn o jasnej cerze charakteryzuje wytrysk znacznie bardziej obfity niż ludzi o cerze śniadej. A przedstawiciele obu płci po wytrysku są zmęczeni.

Do kobiecego wytrysku prowadzi najczęściej stymulacja punktu G. Odkrycie i opisanie przez Grafenberga punktu G zapoczątkowało całą serię badań. Przebadano między innymi gruczoły okołocewkowe (zwane gruczołami Skenego). Okazało się wtedy, iż cewkę moczową kobiety otacza niewielki organ, produkujący specyficzny płyn, zawierający fruktozę i kwaśną fosfatazę. Ten ostatni składnik znajduję się też w męskim nasieniu. Z tego powodu gruczoły Skenego zaczęto nazywać żeńskim odpowiednikiem prostaty. Znajdują się one dokładnie w miejscu opisywanego punktu G. Kobiecy wytrysk jest zjawiskiem kontrowersyjnym, niektórzy negują jego istnienie. Różne źródła podają inne dane, wg badań wytrysk ma osiągać od 10 do nawet 68 procent kobiet. Różnie określa się także ilość wydzielanego płynu, od 3-5 mililitrów, do nawet 15. Fakt, że nie u wszystkich kobiet dochodzi do ejakulacji, wyjaśnia się różnicami w sile skurczu mięśni macicy. U kobiet osiągających wytrysk skurcze mięśnia łonowo-guzicznego podczas podniecenia i orgazmu, są prawie dwa razy silniejsze niż u pozostałych.